مىكنند . از اين روى تنها به ذكر اين دو طايفه با اكثريت شيعه كه دوازده امامىاند اكتفا مىشود . 2 . شيعه زيديه زيديه پيروان زيد شهيد فرزند امام سجاد مىباشند . زيد ، به سال 121 هجرى بر ضدّ خليفهء اموى هشام بن عبدالملك قيام كرد و گروهى با وى بيعت كردند و در جنگى كه در شهر كوفه ميان او و كسانِ خليفه درگرفت كشته شد . وى پيش پيروان خود امام پنجم از امامان اهل بيت شمرده مىشود و پس از وى فرزندش « يحيى بن زيد » كه بر خليفه اموى وليد بن يزيد قيام كرده و كشته شد ، به جاى وى نشست و پس از وى محمدبن عبدالله و ابراهيم بن عبدالله كه بر خليفه عباسى منصور دوانقى شوريده و كشته گرديدند ، براى امامت برگزيده شدند . پس از آن تا زمانى امور زيديه غير منظم بود تا « ناصر اطروش » كه از اعقاب برادر زيد بود در خراسان ظهور كرد و در اثر تعقيب حكومت محل ، از آن‌جا فرار كرده به سوى مازندران كه هنوز اهالى آن اسلام نپذيرفته بودند رفت و پس از سيزده سال دعوت جمع كثيرى را مسلمان كرده به مذهب زيديه درآورد سپس به دستيارى آنان ناحيه طبرستان را مسخّر ساخته و به امامت پرداخت و پس از وى اعقاب او تا مدتى در آن سامان امامت كردند . به عقيده زيديه هر فاطمى نژاد ، عالم زاهد شجاع ، سخى كه به عنوان قيام به حق خروج كند مىتواند امام باشد . زيديه در ابتداى حال ، مانند خود زيد دو خليفه اول را ( ابوبكر و عمر ) جزو ائمه مىشمردند ولى پس از چندى جمعى از ايشان نام دو خليفه را از فهرست ائمه برداشتند و از على عليه السلام شروع كردند . بنا به آنچه گفته‌اند زيديه در اصول اسلام مذاق معتزله و در فروع ، فقه ابىحنيفه